شرعيه را از اصول و فروع از پيغمبر [ ص ] يا از اوصياى پيغمبر [ ص ] كه از خطا و زلل معصومند اخذ نموده به آن متمسك شوند و در هر چه حكمى معتبر [ معين ] نرسيده باشد ، توقف نمايند و به عقل [ عقول ] ناقص خود تصرف نكنند ، تا آن كس را كه حق تعالى توفيق حكمت و استعداد علم تحقيقى داده باشد بعد از مجاهده و متابعت شرع ، به سرّ آنها برسد و از حضيض تقليد به ذروهء تحقيق ترقى نموده ، عالم ربانى گردد . و هر كه نه چنين باشد ، به سبب تقليد عقايد حقه و فعل اعمال صالحه رستگار گردد و اين طريق قدما اماميه - رضوان اللّه عليهم - ( است ) و حضرت امير المؤمنين عليه السلام اشاره بدين فرموده آنجا كه مىفرمايد « الناس ثلثه اما عالم ربانى او متعلم على سبيل النجاة و همج رعاع اتباع كل ناعق ( يميلون مع كل ريح ) لم يستضيؤا بنور العلم و لم يلجأوا الى ركن وثيق » « 1 » الحديث . * * * سؤال چهارم : در ظواهر قرآن و اخبار اهل بيت - عليهم السلام - اختلاف بسيار است و اخبار متناقضه نيز از اهل بيت - عليهم السلام - بىشمار است هم در اصول و هم در فروع . پس هر گاه علم كلام و اصول فقه را طرح كرديم توفيق ميان آنها چگونه توان نمود ؟ جواب : در محكمات قرآن اختلاف نيست و تاويل متشابهات را اهل بيت - عليهم السلام - كه راسخان در علم‌اند مىدانند و ايشان اكثر آنها را بيان فرموده‌اند و توفيق نموده و در اخبار معتبرهء منقوله از ايشان كه مشايخ ما - شكر اللّه مساعيهم - آنها را نقل فرموده‌اند و صحيح را از سقيم جدا نموده و هر چه را

--> ( 1 ) - نهج البلاغه كلمات قصار شماره 147 عبارت نهج البلاغه با اين نقل تفاوتهائى دارد .